Przeprowadzone w 1997 roku przez CBOS badania na temat godzenia życia zawodowego i prywatnego ukazują, że kobiety przyczynę swoich mniejszych możliwości zawodowych upatrują w stereotypowym postrzeganiu ich jako żony, matki i gospodynie domowe. Brak przychylnej postawy ze strony pracodawcy oraz niewydolny system opieki nad dzieckiem powoduje, że kobieta musi wybierać pomiędzy realizacją planów zawodowych a obowiązkami matki. Sprawowanie osobistej opieki nad dzieckiem spotyka się z akceptacją społeczną, ale w dłuższej perspektywie przysparza wielu problemów rodzinie, jak również samej kobiecie. Całkowicie urywa się wówczas kontakt z miejscem pracy, znaczne ograniczenie dyspozycyjności uniemożliwia z kolei uczestnictwo w szkoleniach podnoszących kwalifikacje zawodowe oraz umiejętności pozazawodowe. Ze względu na długi okres bierności zawodowej osoba taka staje się mało atrakcyjnym kandydatem do pracy, a długotrwała przerwa zawodowa przysparza problemów natury psychologicznej, takich jak obniżenie poczucia własnej wartości, brak wiary we własne siły i możliwości.

Brak mechanizmów podtrzymania aktywności zawodowej kobiet powoduje, że kobiety o wiele bardziej niż mężczyźni są narażone na utratę pracy oraz zagrożone bezrobociem długotrwałym. Według GUS ponad połowa z bezrobotnych kobiet (56,5%) oczekuje na pracę ponad rok (wśród mężczyzn - 39,3%).

Inną przeszkodą jest niewystarczająca oferta instytucjonalnej opieki nad dzieckiem. Brakuje placówek, które oferowałyby różnorodne możliwości opieki nad dzieckiem, w tym np. pozostawienie dziecka w "nietypowych" godzinach bądź w "nietypowym" zakresie.

3/4